Half vier opstaan, half vijf staat de taxi voor de deur, onze goede vriend Charles. Ontbijt op Cape Town International Airport. Precies 07.00 uur worden de motoren gestart.
Nu is het echt afscheid. Afscheid van Zuid Afrika, van Somerset West, van goede Zuid Afrikaanse vrienden, van Tereo en van alle enthousiaste mensen die daarbij betrokken zijn. En ook afscheid van die schattige kinderen, die ondanks hun ellende, zo lief en aardig, aanhankelijk en vrolijk, speels en ondeugend kunnen zijn. Zoals kinderen over de hele wereld horen te zijn. Alleen deze kinderen hadden de pech geboren te zijn in een wereld, die zo anders is als de onze. Wij proberen ze te helpen om in die andere wereld op te groeien tot mensen met zelfrespect, met de motivatie om in hun maatschappij iets te bereiken, die hun talenten positief willen gebruiken om iets voor zichzelf en voor anderen te betekenen.
Mijn motivatie neemt steeds meer toe als ik er weer geweest ben. Dat komt ook, omdat we resultaten zien. En ik er op vertrouw, dat we de ingezette groei kunnen doorzetten.
We zijn half negen 's avonds weer in Valkenburg. Volgend jaar gaan we weer terug. Weer voor een langere tijd. Ik kijk er nu al naar uit!
Dit is het laatste deel van dit Dagboek. Niet omdat er de komende maanden niets zal gebeuren rond Tereo. Het tegendeel is eerder waar. Vergaderingen, Nieuwsbrief, benefietdiner in oktober etc. Maar het ging in dit Dagboek over de kinderen op school en de manier waarop velen in Nederland en in Zuid Afrika proberen om van die kinderen volwassenen te maken, die iets betekenen voor zichzelf en hun omgeving. Ik hoop dat dit Dagboek inzicht heeft gegeven over de wijze waarop die mensen dat proberen te doen. Als dat gelukt is, doe ik het volgend jaar graag opnieuw.
dinsdag 1 april 2008
Zondag 30 maart. Afscheidslunch
Hoewel we op vrijdag met de 4 leden van onze Werkgroep, die aanwezig zijn in Zuid Afrika, hadden gegolfd, en daarna bij ons thuis gezamenlijk van een 'braai' hadden genoten, werd ons toch nog een 'afscheidslunch' aangeboden in Zorgvliet. Zorgvliet is een prachtig wijngoed, gelegen bij de Helshoogte, tussen Stellenbosch en Franschhoek. Het terras was volgeboekt, en we moeten daarom binnen zitten. Dat is maar goed ook, want het is weer heel warm, met weinig wind.
Het is de dag voor ons vertrek, en op weg naar Zorgvliet bekijken we het ons zo vertrouwde prachtige landschap toch een beetje met andere ogen. Het najaar is begonnen, de wijngaarden beginnen bruiner te worden, maar er is nog veel groen en de bloemen steken af tegen een strakke blauwe hemel. De bergen vormen een monumentale achtergrond. Het maakt ons vertrek naar Nederland er alleen maar moeilijker van.
Tereo staat die dag niet op de agenda, maar als de club bijelkaar zit, komt het er toch van. En zowaar, na het hoofdgerecht wordt het opeens een vergadering. Sietse deelt de nieuwe visitekaartjes uit. Ze geven iets meer informatie dan de vorige. Ze worden uiteraard gesponsord door de Werkgroep. In het spontane gesprek worden afspraken gemaakt en er wordt met name gesproken hoe we op de wat langere termijn verder willen. We besluiten niets, maar we vinden wel, dat er een goed lange termijnplan van het managementteam van Tereo moet komen. Dat was al afgesproken, maar we benadrukken het nogmaals.
Ik vind dit typisch voor onze werkgroep. We houden van de goede dingen des levens, maar nu we proberen kinderen te helpen die het nodig hebben, voelen we ons er enorm bij betrokken en kunnen we er ook uren over blijven praten. Een paar uur bij elkaar zitten, en niet over Tereo praten kan in deze Werkgroep niet. Ik vind het daarom jammer, dat Peter en Herma er niet zijn. Maar we zullen ze thuis snel bijpraten en volgend jaar zijn ze vermoedelijk ook weer in Somerset West.
We nemen afscheid na een prachtige lunch. We gaan naar ons huis om het inpakken voor de terugreis af te maken. Hermien, Frans, Nell en Harry, heel hartelijk bedankt.
Het is de dag voor ons vertrek, en op weg naar Zorgvliet bekijken we het ons zo vertrouwde prachtige landschap toch een beetje met andere ogen. Het najaar is begonnen, de wijngaarden beginnen bruiner te worden, maar er is nog veel groen en de bloemen steken af tegen een strakke blauwe hemel. De bergen vormen een monumentale achtergrond. Het maakt ons vertrek naar Nederland er alleen maar moeilijker van.
Tereo staat die dag niet op de agenda, maar als de club bijelkaar zit, komt het er toch van. En zowaar, na het hoofdgerecht wordt het opeens een vergadering. Sietse deelt de nieuwe visitekaartjes uit. Ze geven iets meer informatie dan de vorige. Ze worden uiteraard gesponsord door de Werkgroep. In het spontane gesprek worden afspraken gemaakt en er wordt met name gesproken hoe we op de wat langere termijn verder willen. We besluiten niets, maar we vinden wel, dat er een goed lange termijnplan van het managementteam van Tereo moet komen. Dat was al afgesproken, maar we benadrukken het nogmaals.
Ik vind dit typisch voor onze werkgroep. We houden van de goede dingen des levens, maar nu we proberen kinderen te helpen die het nodig hebben, voelen we ons er enorm bij betrokken en kunnen we er ook uren over blijven praten. Een paar uur bij elkaar zitten, en niet over Tereo praten kan in deze Werkgroep niet. Ik vind het daarom jammer, dat Peter en Herma er niet zijn. Maar we zullen ze thuis snel bijpraten en volgend jaar zijn ze vermoedelijk ook weer in Somerset West.
We nemen afscheid na een prachtige lunch. We gaan naar ons huis om het inpakken voor de terugreis af te maken. Hermien, Frans, Nell en Harry, heel hartelijk bedankt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
