Half vier opstaan, half vijf staat de taxi voor de deur, onze goede vriend Charles. Ontbijt op Cape Town International Airport. Precies 07.00 uur worden de motoren gestart.
Nu is het echt afscheid. Afscheid van Zuid Afrika, van Somerset West, van goede Zuid Afrikaanse vrienden, van Tereo en van alle enthousiaste mensen die daarbij betrokken zijn. En ook afscheid van die schattige kinderen, die ondanks hun ellende, zo lief en aardig, aanhankelijk en vrolijk, speels en ondeugend kunnen zijn. Zoals kinderen over de hele wereld horen te zijn. Alleen deze kinderen hadden de pech geboren te zijn in een wereld, die zo anders is als de onze. Wij proberen ze te helpen om in die andere wereld op te groeien tot mensen met zelfrespect, met de motivatie om in hun maatschappij iets te bereiken, die hun talenten positief willen gebruiken om iets voor zichzelf en voor anderen te betekenen.
Mijn motivatie neemt steeds meer toe als ik er weer geweest ben. Dat komt ook, omdat we resultaten zien. En ik er op vertrouw, dat we de ingezette groei kunnen doorzetten.
We zijn half negen 's avonds weer in Valkenburg. Volgend jaar gaan we weer terug. Weer voor een langere tijd. Ik kijk er nu al naar uit!
Dit is het laatste deel van dit Dagboek. Niet omdat er de komende maanden niets zal gebeuren rond Tereo. Het tegendeel is eerder waar. Vergaderingen, Nieuwsbrief, benefietdiner in oktober etc. Maar het ging in dit Dagboek over de kinderen op school en de manier waarop velen in Nederland en in Zuid Afrika proberen om van die kinderen volwassenen te maken, die iets betekenen voor zichzelf en hun omgeving. Ik hoop dat dit Dagboek inzicht heeft gegeven over de wijze waarop die mensen dat proberen te doen. Als dat gelukt is, doe ik het volgend jaar graag opnieuw.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten