donderdag 27 maart 2008

Dinsdag 25 maart. Nieuwe Tereo kaartjes

De visitekaartjes van Tereo zijn bijna op. Hier nieuwe laten drukken is stukken goedkoper dan in Nederland. Sietse wil wat veranderen ten opzichte van het huidige kaartje. We gaan daarom even bij Dave op bezoek.
Dave heeft een drukkerij en copy shop, en is de penningmeester van het Tereo bestuur. We overleggen met hem en hij blijkt al onze wensen te kunnen vervullen. Terwijl we bezig zijn, komt Maria, een van de huismoeders van het Tereo Home in Macassar, de winkel binnen stappen. We hadden nog geen afscheid van haar kunnen nemen. Kwam dus mooi uit.

Als we later thuis komen staat de buurvrouw in de tuin met een krant te zwaaien. De Helderpos, met een artikel over de Bokkerijders uit Valkenburg op bezoek bij Tereo. Deed me wel weer goed, zowel het medeleven van de buren als het artikeltje in de krant. We zullen proberen het artikeltje te laten scannen en op onze website te plaatsen.

zondag 23 maart 2008

Zondag 23 maart. Pasen

Zoals vrijwel elke zondag gaan we ook nu weer naar Guguletha, naar St. Gabriel. Dit keer wat eerder dan anders, het zal wel druk worden en we willen de auto graag in de "churchyard" neerzetten. Als we in het gangpad lopen zien we opeens een bekend gezicht. Elisabeth Lobach. Elisabeth is de weduwe van Hans. Hans was degene, die Sietse in contact bracht met Tereo. Ik had toen, in 2003, een kleine 100 euro verdiend, grotendeels uit de verkoop van Zuid Afrikaanse golftees in Nederland. Ik wilde ze besteden aan "iets voor kinderen".

Sietse vroeg eens wat rond in de Rotary Club Somerset West en kwam bij Hans terecht. Hans wist dus wel iets "voor kinderen", en de volgende ochtend kwamen we bij hem thuis, maakten kennis met Elisabeth, en gingen naar Tereo. Zo begon het allemaal.

Twee jaar geleden overleed Hans. Wij zijn op zijn begrafenis geweest. Het gaat nu wel goed met Elisabeth, we hebben afgesproken tijdens ons volgend bezoek contact met haar op te nemen. Ze vertelde, dat ze kort geleden nog eens op de school was geweest. Ze was onder de indruk van de veranderingen.

De mis in St. Gabriel was prachtig. Stampvolle kerk, Schitterend gezongen, en tijdens de "notices" (mededelingen) werd Mr. and Mrs. Fennema nog een goede reis terug gewenst. Daarna een heerlijke lunch aan "de Oewer" van een riviertje in Stellenbosch. Toen was het tijd voor "zalig nietsdoen" en genieten van een warme, windstille zonnedag........!

zaterdag 22 maart 2008

Zaterdag 22 maart. Craft market Somerset West

Een van de hoogtepunten tijdens ons verblijf in Zuid Afrika is altijd deze maandelijkse Craft Market. Hoge kwaliteit, allemaal handgemaakt en een enorme variëteit. De voorgaande zaterdagen hadden we andere afspraken, zodat ik er dit jaar nu pas voor het eerst naar toe kan.

Behalve cadeautjes om mee naar huis te nemen, kijk ik ook altijd of er iets is wat we voor Tereo kunnen gebruiken. En ook dit jaar vond ik weer zulke dingen, die vooral nuttig zijn bij het benefietdiner. Voor de verkoop of de tombola. Ook leuke kaarten om te bedanken bij speciale giften aan ons project.

Zo zijn we eigenlijk al weer bezig met de voorbereiding van het nieuwe Tereo jaar en in het bijzonder van ons benefietdiner in october..

Vrijdag 21 maart. Inkopen voor Macassar

We moeten onze belofte van woensdag nakomen. Er is geen Paaspakket gekomen dus wij zullen ze vandaag wat extra lekkere dingen voor de Paasdagen brengen.

’s Ochtends op tijd weg. Goede Vrijdag is een nationale feestdag in Zuid Afrika. We weten, dat Woolworth open is, dus Pick & Pay zal ook wel open zijn. Maar nee hoor, alleen Woolworth is open en nog een paar restaurants. Voor de rest zijn alle winkels in de Mall gesloten. Dan toch maar naar het wat duurdere Woolworth.

Ik laad de winkelwagen vol met allerlei lekkere, voedzame en gezonde dingen. Dat gaat allemaal achterin de auto en we rijden naar Macassar. De huismoeder is super enthousiast, heel blij en vooral dankbaar. Er zijn 4 kinderen momenteel in huis, de overige 4 komen snel weer terug. Ze zijn alleen voor de Paasdagen bij hun ouder(s), mentoren en/of verzorger(s).
De kinderen spelen heel lief met elkaar. Maar als we weg gaan zitten de twee jongetjes naast elkaar voor de voordeur huiswerk te maken. Een schattig gezicht.

Fijn dat we die kinderen tijdens deze dagen wat kunnen verrassen. Karin, nogmaals hartelijk dank voor jullie bijdrage.

Als we wegrijden staan ze allemaal te zwaaien bij het hek. Ik moet even slikken …….. Tot volgend jaar!

Woensdag 19 maart. Laatste schooldag voor de vakantie

Vandaag is het de laatste dag dat we de school kunnen bezoeken. Morgen zijn de kinderen voor de laatste dag op school, maar wij zijn dan in Kaapstad. Vandaag moeten we dus afscheid nemen. We hebben ook Nederlandse gasten. Karin en Joachim zijn al vanaf het begin onze trouwe sponsoren. Ze hebben Nederlandse vrienden bij zich.

Als we binnenkomen zien we voor het eerst een aantal kinderen in “onze” Assembly Hall” aan tafel zitten eten. Julia heeft macaroni gemaakt. Voor het eerst hoeven ze niet meer binnen of buiten met een bord op schoot te eten, maar op normale stoel en aan tafel. We zijn er weer enthousiast over.

Het is vandaag een beetje rommelig op school. Er zijn een aantal moeders op school, die op verzoek van de school komen praten over de vorderingen van hun kinderen. Veronica praat met een moeder, wiens kind het goed doet, en volgend jaar waarschijnlijk “de mainstream in gaat”, d.w.z. Tereo verlaat en naar een normale school gaat. Dat is eigenlijk goed nieuws en als ik haar vraag hoe ze dat vindt, zegt ze, dat ze trots op haar kind is. Het is goed, dat er weer moeders naar Tereo komen, omdat dit betekent dat er steun is voor de kinderen. Zonder dat, wordt het moeilijk om jezelf te ontwikkelen.

Met onze gasten bezoeken we de klaslokalen. Charlie is alleen, zijn klas is buiten en gaat dan eten. Charlie zet al onze gasten in de (te nauwe) schoolbankjes en begint een reken- en taalles. Hij begint weer over priemgetallen, en daarna over meervoudsvormen in de Afrikaanse taal. We lachen wat af. Charlie gebruikt al zijn charmes en het is een leuk kwartiertje.

Dan wordt het tijd om afscheid te nemen. We gaan alle personeel af. Allemaal een “hug”, de beste wensen voor de terugreis en een “tot volgend jaar” van iedereen. Adele wil ons emailadres. Alle kinderen van haar klas komen me een “hug” geven Die kleintjes zijn toch zo lief en aanhankelijk. Ze zoeken warmte bij anderen, die ze thuis niet vinden. Naomi laat haar emoties gaan. Ik droog haar ogen met een extra “hug”. Met Julia (de kokkin) nog even op de foto. Ik geef haar nog wat extra geld. Ze is zo dankbaar.

We gaan daarna met ons bezoek naar Macassar, naar het Tereo Home. Het is er uiteraard stil, de kinderen zijn naar school. Maria is bezorgd. De sponsor heeft nog geen Paaspakket gebracht, zoals vorig jaar. Karin en ik beloven om op Goede Vrijdag een uitgebreid levensmiddelenpakket te brengen. Uiteraard met Paaseieren.

De huismoeders krijgen het druk. Drie weken Paasvakantie betekent voor hen, drie weken lang de kinderen in huis en geen school. Gelukkig worden er door Tereo wel leuke dingen voor de kinderen georganiseerd. Ook wordt ons verteld, dat Cynthia weer terecht is en op gerechtelijk bevel op een speciale school is geplaatst. Ze is dus veilig en iedereen is opgelucht. Ook Celeste, een ander kind dat even tijdje op de Tereo school en in het Tereo Home zat, is op die speciale school terecht gekomen en doet het daar heel goed. Haar eerste examen ging boven verwachting.

Het afscheid op de school zit me nog steeds een beetje dwars. Ik zal de school, zowel de kinderen als het personeel, echt missen in de komende maanden. Gelukkig, over 9 maanden zijn we er weer.

Maandag 17 maart. Nederlandse Werkgroep bij Tereo

Onze Werkgroepvrienden uit Nederland zijn gisteren aangekomen in Zuid Afrika. Alleen Peter en Herma zijn dit jaar niet in Somerset West. Sietse heeft een bijeenkomst opgezet met het bestuur van Tereo. Even de kennismaking hernieuwen en de toekomst bespreken.

John, de voorzitter (rechts op de foto), haalt ons op bij het Albourne Guest House, waar ze verblijven. Op de school heeft Naomi voor typisch Zuid Afrikaanse melktaart en quiche bij de koffie gezorgd. Onze vrienden zijn net zo verrast als wij over de ontwikkeling van de school. Ook het gesprek met John, Philippa en Dave (de penningmeester) verloopt heel positief en in volledige harmonie. Het belangrijkste is dat de kinderen tussen 12 en 16 jaar (de leerplicht in Zuid Afrika gaat tot 16 jaar) vaak tussen de wal en het schip raken. Het bestuur heeft er daarom voor gekozen om voor kinderen, die niet in aanmerking komen of minder geschikt zijn voor de high school (hoër skool), een project op te zetten om ze “een vak te laten leren”. Als ze daarvoor beter geschikt zijn zullen we ze helpen te leren timmeren, metselen, lassen e.d. Tereo is te klein om dat alleen te doen en men is dus op zoek naar partners hiervoor. Ook zoeken ze in het kader van dit project stageplaatsen in het bedrijfsleven voor deze kinderen. Tereo heeft een enthousiaste onderwijzer (Charlie) als trekker van dit project benoemd. Hij is een schat van een man, met een enorm enthousiasme, en zal er zeker iets van maken. Een vervangster als onderwijzer is er inmiddels al voor hem, maar die is nog niet begonnen.

Ook de financiele zaken worden uiteraard doorgesproken, terwijl we het bestuur meteen maar uitnodigen voor het benefietdiner 2008 in oktober. Al met al een prima bijeenkomst met een positieve uitkomst.

Sietse ging ’s middags nog met enkele leden van onze groep naar de bank om nog een aantal zaken te regelen. Maar verder werd het een rustige dag, met veel zon aan het zwembad.

Op de foto’s de werkgroep:
V.l.n.r.: Frans Luckers, Harry Streukens, Puck Fennema, Hermien de Zeeuw, Nell Streukens en Sietse Fennema . Van de werkgroep ontbreken Peter en Herma Van Dongen Torman, die dit jaar Zuid Afrika niet bezoeken.










Donderdag 13 maart. Nederlandse motorrijders


Twee weken geleden kregen we een mailtje over een club van 22 motorrijders uit Valkenburg en omgeving, die op gehuurde Harley Davidson's door Zuid Afrika en de Western Cape zouden toeren. Een 4-daags verblijf in Somerset West daarbij inbegrepen. Een van hen kende Tereo via de Kiwani's uit Valkenburg, die vorig jaar een mooie bijdrage gaven aan het project. De vraag? Of ze een bezoek aan de school konden brengen. Natuurlijk, niets liever dan dat. Maar het leek toch nog mis te gaan, want het programma was te vol.
Sietse wilde de zaak echter niet laten vallen en we bezochten, weer op weg naar de golfbaan, hun hotel. Het kostte toen niet veel overredingskracht meer o0m een afspraak te maken. Over een uur, kwart over negen, zijn we er!!!
De indrukwekkende machines staan om kwart over negen voor de school. Op het voorpleintje binnen het hek. Alle kinderen en het personeel nog aan de kant, ademloos toekijkend hoe ze worden geparkeerd. Dan groepsfoto's, de grote mannen tussen de kleine zwarte kinderen. Sommigen op de schouders. En dan op de motoren af.
De kinderen klimmen op de machines, grote helmen op kleine kopjes, de opwinding is van de gezichtjes af te lezen. De machines worden gestart, en ze mogen gas geven. Het lawaai is oorverdovend. Een enkel kind wordt zelfs wat angstig. Ook het personeel doet mee. En het is vertederend om te zien hoe die grote Valkenburgse kerels met onze Tereo kinderen omgaan.

Na dit festijn gaan de kinderen naar binnen en naar hun klassen. Ze zijn nog opgewonden en praten honderduit. Een korte rondleiding volgt nog voor de Valkenburgers, zodat ze een indruk krijgen van het project. Ze zijn met de pet rondgegaan; en het was een grote pet, waar veel geld in bleek te gaan!! Sietse bedankt ze met een kort toespraakje en dan begint het vertrek. Toeterend en zwaaiend vertrekken ze. Een lange stoet motoren rijdt Victoriastreet af en gaat de N2 op, op weg naar Sir Lowry's Pass.
Het is voorbij, het heeft maar een half uur geduurd, maar het staat bij alle Tereo mensen diep in het geheugen gegrift.

Valkenburgers, jullie hebben ons allemaal een fantastische ochtend bereid. Bedankt voor jullie bezoek en de gulle bijdrage.



Al deze drukte en het lawaai trok natuurlijk veel aandacht, en een lokale krant zal de komende week daarom hierover een bericht maken. Sietse heeft ze 50 foto's gegeven om uit te kiezen.

Dinsdag 11 maart. Een verrassing


Even iets afgeven op de school. Snel, snel, snel We zijn op weg naar de golfbaan. Maar dan opeens is er de verrassing. De assembly hall staat vol met tafels en stoelen. Deze zijn aangeboden aan Tereo door Wim en Annemarie uit Sittard. Toen ze samen 120 jaar werden vroegen ze voor het daarbijbehorende feest als kado een bijdrage voor Tereo. We hadden heb bestuur hier geadviseerd om het geld te besteden aan meubilair voor de assembly hall. Het is meteen aangekocht en geleverd. Het is prachtig, omdat de kinderen nu eindelijk aan tafel kunnen eten, tafelmanieren kunnen leren en beschut zijn tijdens de maaltijd tegen de regen en de zon. Wim en Annemarie, heel erg bedankt

Dinsdag 4 maart. Duitse dames op bezoek bij Tereo


Richard is een echte ambassadeur voor Tereo in het Albourne Guest House. Een tweetal Duitse dames werden door hem geïnteresseerd in het Tereo project. Richard belde of wij de dames wilden rondleiden. En zo ontmoeten we Renate en Ellen in het Guesthouse en rijden met ze naar de school.

Het enthousiasme voor de school is zoals bij de meeste bezoekers. Prachtig project, discipline, maar ook vrolijkheid en leuke aanhalige kinderen. Er was speelpauze, en de kinderen vlogen ons bij aankomst meteen al in de armen. Bovendien was er later weer muziekles en dat is altijd feestelijk.

Daarna met Renate en Ellen nog naar Macassar. Ook nu weer succes verzekerd. De dames zijn erg enthousiast en willen een afspraak maken om ons in Valkenburg te ontmoeten. Dan komt ook de echtgenoot van een van hen mee. Die was nu wegens ziekte verhinderd om naar Afrika mee te gaan. We wisselen adressen en Sietse belooft de dames na terugkomst in Nederland nog wat informatie te sturen.

We leveren ze weer tijdig af bij Albourne. Ze hebben een fijne ochtend gehad. Ik ook.

woensdag 19 maart 2008

Donderdag 28 februari. Naar de universiteit in Stellenbosch

Adele heeft me uitgenodigd om met een groepje kinderen naar de Universiteit van Stellenbosch te gaan. Het gaat om een project om kinderen te leren lezen en schrijven, maar ook om studenten, onderwijzers in de dop, een stukje praktijkervaring te geven. Het project test een nieuwe methode, die vanuit Amerika is ontwikkeld. Adele is daarvoor zelfs naar Atlanta (USA) geweest op kosten van een aantal Rotary clubs in Zuid Afrika en de Verenigde Staten.



Het is een stralende zonnige dag. Met "ons busje" gaan we met 8 kinderen naar Stellenbosch. De kleintjes zien er prachtig uit. Op school gewassen, haartjes gekamd en het schooluniformpje aan. Voor sommigen is het hun eerste uitstapje en ze kijken hun ogen uit. De druiven worden geoogst en die grote wagens, vol met druiven, hebben ze nog nooit gezien. En druiven hebben ze soms nog nooit geproefd. Het jongste meisje, van een jaar of zes, zit tegen mij aan en valt prompt in slaap. Adele vertelt, dat ze thuis, wat dat dan ook moge zijn, voor 6 mensen maar 1 bed hebben. Ook in de klas valt ze soms in slaap. Ik strijk over het kleine lieve koppie en mijn gemoed schiet vol.
We zingen Afrikaanse liedjes en er heerst een sfeer van blijheid. Ze zijn ook een beetje opgewonden. Aangekomen op de Universiteit heel gedisciplineerd, hand in hand, naar binnen en dan eerst een sanitaire stop. De zeepblokjes worden intensief gebruikt. dan naar de "collegezaal".


Het is een ruimte met een enkelzijdige spiegel, zodat wij ongezien de lessen kunnen volgen. Ook wordt het allemaal op videotape vastgelegd. De hoogleraar komt ons alles nog eens uitgebreid uitleggen. We zien ook, hoe ervaren Adele hiermee om gaat en merken op dat de 4 studentes nog een heleboel kunnen leren.

We zien ook hoe effectief het programma werkt. Lindu, die twee jaar geleden zonder ouders werd "gevonden" en een brabbeltaaltje gebruikte, maakt nu woorden en zet deze om in zinnen en in een logische volgorde.


Na 2 uur intensief bezig te zijn geweest vertrekken we weer, uiteraard na een nieuwe sanitaire stop. Sietse ontdekt, dat de urinoirs te hoog zijn voor de kleintjes en tilt ze maar op. Hoewel, ze klimmen er zelf bovenop, gaan op de rand staan en doen wat ze moeten doen. Op de terugweg tracteer ik nog op een ijsje en wat snoep. Wat zou het toch leuk zijn om met die kinderen een schoolreisje te doen of zwemlessen. Volgend jaar moeten we iets plannen, een dierentuin, speeltuin, zwembad of iets dergelijks. We bedenken wel iets.

Het was een mooie dag, die mij dankbaar maakt voor het feit, dat we dit mogen doen. Wat hebben onze kinderen en kleinkinderen dan toch veel meer dan deze kleintjes. Die je met heel weinig nog heel blij kan maken.


















Zondag 24 februari 2008. Nieuw bezoek

Wij zijn van plan om met John en Philippa Thole naar de kerk te gaan. St. Gabriel ligt in Guguletha, een township bij Kaapstad. Wij komen daar al jaren, vrijwel elke zondag. Het is een katholieke kerk voor de zwarte gemeenschap. Ze zijn daar heel gastvrij, we worden elke keer per nationaliteit verwelkomd, en er wordt prachtig en vooral spontaan gezongen.



Twee dagen daarvoor belt Richard (uit Santpoort) ons op. Hij is vanaf het begin al een sponsor van Tereo en vraagt of hij met ons naar de kerk kan. Alles kan, en we spreken af met twee auto's te gaan. Als we Richard en Marga ophalen bij Albourne Guest House, staat er nog een echtpaar te wachten. Of ze achter ons aan kunnen rijden. Ja, dat mag wel, maar hoeft niet, stap maar in.



Na de dienst, die onze gasten als fantastisch ervaren, rijden we met z'n achten onder leiding van John door andere townships: Mitchell's Plain en Kayalitsha. Voor onze gasten een bijzondere ervaring. We komen uit in Macassar, waar we het Tereo Home bezoeken. Dat is ook voor mij speciaal. Meestal zijn we daar als de kinderen op school zijn. Nu zijn de kinderen er ook. We maken foto's met de kinderen en de aanwezige huismoeders. Later zullen we voor iedereen een afdruk afgeven.


Vervolgens rijden we naar de Tereo school. De kinderen zijn er op zondagmorgen natuurlijk niet, maar John heeft de sleutels. Het is opmerkelijk om te zien hoeveel hekken, deuren en "burglar bars" moeten worden geopend. Een dikke sleutelbos is nodig. Maar we kunnen een goede indruk geven van de aanpassingen in het gebouw. Richard en Marga zijn tevreden over de voortgang en onze nieuwe gasten, Mieke en Frans, vinden het indrukwekkend. Later, terug in Nederland, sturen ze ons een belangrijke bijdrage.




Al met al weer een welbestede zondag.

vrijdag 14 maart 2008

Woensdag 20 februari 2008. Vergadering met bestuur


We hebben een formele vergadering met het bestuur van de school. Thuis, bij John en Philippa Thole. John is voorzitter, Philippa is bestuurslid en ook de andere bestuursleden zijn er bij, Dave en Colin. Alleen Steve is verhinderd. Het is de bedoeling om die avond het beleid voor de komende tijd te bespreken. De vergadering begint om 19.30 uur. Iedereen is precies op tijd. Geen drankjes of borrelhapjes. Koffie kun je krijgen.De vergadertijgers gaan hun gang en ik luister mee. Kom af en toe met een opmerking. Het enthousiasme bij dit bestuur is overduidelijk, ze zijn er erg mee bezig en ze willen het echt zorgvuldig doen. Ik vind de sfeer prima en het wederzijds vertrouwen is groot.

Om half tien vindt iedereen het laat, en we haasten ons naar huis. Toch fijne mensen ......!


Op de foto (uit 2006) staat geheel links voorzitter John Thole, daarnaast met baard Dave Skeeles, de penningmeester, daarnaast Philippa Thole en daarnaast Ricci Marshall, voormalig projectleider.



Dinsdag 19 februari 2008. Rondleiding met donateurs

We leiden weer mensen rond. We laten eerst de school zien. Rene en Corrie waren er vorig jaar ook al, en zijn regelmatige donateurs van de Nederlandse Tereo Werkgroep. Ze zijn verbaasd en verheugd over de vooruitgang die is geboekt. Ze zien de verbeterde hygiene en de bestaande discipline in de school.

Voor ons zijn er ook verrassingen. Als we binnenkomen horen we muziek en zingen. In de nieuwe assembly hall zitten de kleintjes op de grond en zingen en bewegen op de maat van de muziek. Dank zij deze nieuwe ruimte is er nu wekelijks een muziekles, met behulp van de uitstekende Engelse dame en een (gesponsorde) piano. Later komen ook de ouderen aan beurt, en een aantal meisjes mag daarna naar een studio voor balletles. Ze hebben al echte balletpakjes.

Bovendien zien we opeens hoe Charlie een plastic zak aangegeven krijgt. Nieuwsgierig vraag ik wat dat is. Het blijkt een tondeuse en wat kammen te zijn. Van tijd tot tijd knippen ze dus de haren van de kinderen. En even later zien we weer, hoe de kleintjes van Lizalia hun schoon gewassen kleren uitsorteren. Zo uit de was! Tereo zorgt toch goed voor haar kinderen!!

We nemen ze daarna mee naar het Tereo Home in Macassar. Voor een groot deel gesponsord door Siemens South Africa.
Het huis is bedoeld om kinderen dag- en nachtopvang te bieden. Het gaat hier om kinderen die geen thuis hebben, op straat wonen, of kinderen van ouders, die geen aandacht voor het kind willen hebben. Linduthele, over wie ik al eerder schreef, woont er. Ook kleine Bernard, wiens foto de afgelopen jaren op de kerstkaart van onze Werkgroep stond, woont hier. Zijn moeder is overleden aan Aids, zijn vader zwerft als rastafarian op de straat.

Het huis kan 8 kinderen hebben, er zijn er nu 9. De leeftijd varieert tussen 7 en 14 jaar, en er zijn zowel jongens als meisjes. Dat leidt tot problemen, vandaar dat John Thole ons al eens zei, dat zijn grote wens was om een 2e Tereo Home in de buurt te hebben, zodat de opvang van de jongens en de meisjes gescheiden zou kunnen worden.

Ik praat met Maria, de vrouw van Benjamin, de chauffeur. Ze is een van de drie huismoeders, die beurtelings het huis beheren. Ik vind het een zware taak. Dag en nacht op die kinderen passen, de huishouding verzorgen, de was doen en de discipline in huis met die 9 kinderen bewaren. Maria is in tranen, want een van de meisjes, Cynthia, is verdwenen. Ze is bang, dat ze ergens op straat zwerft en in verkeerde handen is gevallen. De politie is geinformeerd, maar Maria en de anderen zijn erg ongerust.

Onze gasten vinden het indrukwekkend. Vooral de zakgeldregeling, afhankelijk van het getoonde gedrag in de afgelopen week, is aardig. Als je "soet" bent krijg je 10 rand per week; als je stout bent, krijg je geen zakgeld, en als je beetje "soet" en beetje "stout" bent, krijg je 5 rand zakgeld. Ook de huisregels krijgen veel aandacht.

We brengen gemotiveerde donateurs terug naar huis.








dinsdag 11 maart 2008

Donderdag 31 januari 2008. Bezoekers uit Nederland

We hebben mensen uit Nederland, die de school graag willen zien. Dat gebeurt in deze maanden heel regelmatig. Ik vind het leuk om te doen. De kinderen reageren heel spontaan op deze bezoekjes. Als we de klas binnenkomen worden we klassikaal welkom geheten met een gezamenlijk "Good Morning Friends". Als er foto's worden gemaakt vinden ze dat prachtig. Ze willen erg graag op de foto en vinden het dan prachtig om op de camera te zien hoe ze er op staan. We geven dan soms wat afdrukken aan de kinderen. De onderwijzers vinden het ook prima; meestal gaan ze gewoon door, soms worden de bezoekers bij de les betrokken (in de hogere grades).


Elk bezoek is weer anders. Ditmaal is Charlie bezig zijn klas uit te leggen wat een priemgetal is. Ik weet het niet, en onze gasten kunnen de vraag evenmin meteen beantwoorden. Hilariteit in de hele klas. Zij weten het wel!!!

Maar ondertussen zien wij nu ook hoe de school is opgeknapt na de verbouwing. De keuken is nu klaar. Alleen moeten ze het nog doen met de oude kookplaat. Want het vliegend personeel van KLM, de stichting "Wings of support", heeft bij wijze van sponsoring, een nieuwe kookplaat/oven voor de school besteld. Onze kokkin is zoo... blij met haar nieuwe domein, en Naomi laat het graag even aan ons zien. De open plek voor de oven is op de foto goed te zien.
Na het bezoek van de school rijden we onze gasten naar Macassar. In Macassar ligt het Tereo Home, waar een dag-en-nacht-opvang door Tereo wordt gerund voor kinderen zonder thuis. Er is plaats voor 8 kinderen. Linduthele is er een van. Niemand weet waar hij vandaan komt. De naam is hem door de Tereo mensen gegeven. Een kind zonder geschiedenis. Maar nu een levendig knaapje, die het op school heel goed doet en heel creatief lijkt te zijn.
Het Tereo Home project wordt voor een groot deel gefinancierd door Siemens South Africa.

Woensdag 16 januari 2008. De eerste schooldag

Ik kan nu voor het eerst gaan zien, hoe de verbouwing intern is verlopen. We rijden er vol verwachting naar toe.


Het is erg rommelig op de school. Overal lopen kinderen, er liggen stapels kleren, in de nieuwe assembly hall zitten een aantal moeders te wachten om een kind in te schrijven. Naomi zit alle formulieren in te vullen. Ze is enthousiast, de school heeft een record aantal inschrijvingen (57). De onderwijzers zijn nog druk bezig om hun lokalen in te richten. Maar dat hoort kennelijk bij de eerste schooldag. Kinderen herkennen me van voorgaande jaren; als ze in de rij staan om hun klas binnen te gaan, zwaaien er een paar naar mij. Wat een schatjes zijn het toch.

Maar ondertussen kijken we onze ogen uit. Er is van alles binnen veranderd. Het pronkstuk moet de nieuwe keuken gaan worden. De vriezers, de wasmachine, en de koelkast staan nu eindelijk bij elkaar in een nieuwe ruimte. De keuken moet nog worden geplaatst. Voor het personeel is er nu eindelijk een modern toilet gebouwd. En de nieuwe Assembly Hall is schitterend. Prachtige en kleurig geschilderde wanden; eindelijk een plek waar de kinderen gezamenlijk kunnen verblijven. Eindelijk beschutting tegen de zon en de regen.

We praten wat met de 4 onderwijzers. Ze zijn allemaal gebleven, Veronica, Adele, Lizalia en Charlie. Ze zijn allen al meerdere jaren bij Tereo. Net als Naomi, de administrator, en Julia, de kokkin. We maken kennis met de nieuwe Social Worker, Sonja, die sinds enkele maanden 3 dagen per week voor Tereo werkt. En we zien Benjamin weer, de chauffeur, die met ons busje ("donated by our Dutch friends") pendelt tussen Tereo Home en de school.


Het doet goed al die mensen weer te zien, ze zijn zo gemotiveerd en begaan met de kinderen. We blijven niet al te lang, we lopen de mensen nu alleen maar voor de voeten. Maar ik ben heel gelukkig met wat ik zie. De vooruitgang is duidelijk en stelt me heel tevreden.

Dinsdag 8 januari 2008. Mijn eerste bezoek dit jaar

Het is doodstil rond het gebouwtje. Het is nog vakantie. Pas op 16 januari gaat de school beginnen, het personeel begint de voorbereidingen op maandag 14 januari.

Het eerste dat opvalt als we naar de school rijden is de geverfde buitenmuur van de speelplaats. Aan de straatkant, helemaal wit geverfd, met daarop in grote blauwe letters "Tereo Skool". Ik vind het prachtig. We rijden dan voor het gesloten gebouwtje langs en worden geconfronteerd met een geheel nieuw vooraanzicht. Het resultaat is verrassend. Het voormalige ambulance station gaat warempel op een echte school lijken. Er loopt geen mens rond, maar wij zijn er ontzettend blij mee.

Het is natuurlijk onvergelijkbaar met de grote en verzorgde omgeving van overheidsscholen en private scholen. Die hebben soms uitgebreide speelplaatsen, sportvelden en tennisbanen bij de school. Maar wij kennen dit Tereo-gebouwtje als een omgebouwd ambulance station, dat slechts met veel passen en meten gebruikt kon worden als schooltje. Daarom zijn we best trots op het feit, dat we dit met z'n allen mogelijk hebben kunnen maken vanuit Nederland. Ik ben er zelfs wat geemotioneerd over.






Aankomst en bedoeling van deze blog

Op zondag 6 januari arriveerden mijn man en ik op Cape Town International Airport. Het begin van een 12-weeks verblijf in Zuid Afrika. Wij zijn hier nu voor de 11e keer. De laatste 10 jaar zonder uitzondering in Somerset West, waar we meestal een huis huren op de Erinvale Golf Estate.

Dit dagboek zal niet een vakantie verhaal zijn , maar zal beschrijven hoe ik de contacten met de kinderen , het personeel en de leiding van de Tereo Mission School heb beleefd in deze 12 weken. Als je meer wilt weten over deze school, klik dan op de links in deze blog: http://www.tereo.org/ voor de website van de school; http://www.tereo.nl/ voor de website van de nederlandse Tereo Werkgroep