Donderdag 28 februari. Naar de universiteit in Stellenbosch

Adele heeft me uitgenodigd om met een groepje kinderen naar de Universiteit van Stellenbosch te gaan. Het gaat om een project om kinderen te leren lezen en schrijven, maar ook om studenten, onderwijzers in de dop, een stukje praktijkervaring te geven. Het project test een nieuwe methode, die vanuit Amerika is ontwikkeld. Adele is daarvoor zelfs naar Atlanta (USA) geweest op kosten van een aantal Rotary clubs in Zuid Afrika en de Verenigde Staten.

Het is een stralende zonnige dag. Met "ons busje" gaan we met 8 kinderen naar Stellenbosch. De kleintjes zien er prachtig uit. Op school gewassen, haartjes gekamd en het schooluniformpje aan. Voor sommigen is het hun eerste uitstapje en ze kijken hun ogen uit. De druiven worden geoogst en die grote wagens, vol met druiven, hebben ze nog nooit gezien. En druiven hebben ze soms nog nooit geproefd. Het jongste meisje, van een jaar of zes, zit tegen mij aan en valt prompt in slaap. Adele vertelt, dat ze thuis, wat dat dan ook moge zijn, voor 6 mensen maar 1 bed hebben. Ook in de klas valt ze soms in slaap. Ik strijk over het kleine lieve koppie en mijn gemoed schiet vol.

We zingen Afrikaanse liedjes en er heerst een sfeer van blijheid. Ze zijn ook een beetje opgewonden. Aangekomen op de Universiteit heel gedisciplineerd, hand in hand, naar binnen en dan eerst een sanitaire stop. De zeepblokjes worden intensief gebruikt. dan naar de "collegezaal".

Het is een ruimte met een enkelzijdige spiegel, zodat wij ongezien de lessen kunnen volgen. Ook wordt het allemaal op videotape vastgelegd. De hoogleraar komt ons alles nog eens uitgebreid uitleggen. We zien ook, hoe ervaren Adele hiermee om gaat en merken op dat de 4 studentes nog een heleboel kunnen leren.

We zien ook hoe effectief het programma werkt. Lindu, die twee jaar geleden zonder ouders werd "gevonden" en een brabbeltaaltje gebruikte, maakt nu woorden en zet deze om in zinnen en in een logische volgorde.

Na 2 uur intensief bezig te zijn geweest vertrekken we weer, uiteraard na een nieuwe sanitaire stop. Sietse ontdekt, dat de urinoirs te hoog zijn voor de kleintjes en tilt ze maar op. Hoewel, ze klimmen er zelf bovenop, gaan op de rand staan en doen wat ze moeten doen. Op de terugweg tracteer ik nog op een ijsje en wat snoep. Wat zou het toch leuk zijn om met die kinderen een schoolreisje te doen of zwemlessen. Volgend jaar moeten we iets plannen, een dierentuin, speeltuin, zwembad of iets dergelijks. We bedenken wel iets.

Het was een mooie dag, die mij dankbaar maakt voor het feit, dat we dit mogen doen. Wat hebben onze kinderen en kleinkinderen dan toch veel meer dan deze kleintjes. Die je met heel weinig nog heel blij kan maken.